همیشه به میدان انقلاب که می رسم حس می کنم در معرض یک انتخاب بزرگ هستم و باید تصمیم بگیرم. تصمیمی به وسعت یک زندگی!(چرا جو می دهم بیخودی؟)

یا باید مثل یک گوسفند خودم را بچپانم داخل ی آر تی و از مسیر خلوت و بدون ترافیک برسم خانه. یا باید عین آدمیزاد سوار تاکسی بشوم ولی همراه با ماشین و سایر محتواتش مثل گوسفند خیابان شلوغ و پرترافیک آزادی را زیر پا گذاشته و به منزل برسم. یعنی رسما در این حد که باید یکی از مدل های گوسفند بودن را انتخاب کنی. یا خودت. یا خودت با ماشین! هیچ رقمه هم راه ندارد!